روزهای پایانی پاییز 1401 بود که سرانجام از منطقه یک تهران مجبور شدم دل بکنم و به توصیه پزشکم از تهران خارج بشم. قبلش ماهها در جستجوی مقصد بودم و بیشتر در فکر شمال ایران بودم که متوجه شدم رطوبت آنجا برای ریه من خوب نیست پس تمرکز را روی حومه تهران گذاشتم ولی واقعا گزینه های عملی زیادی نیافتم. سمت غرب و جنوب غرب سطح آلودگی بالا بود و سریع تمرکز را گذاشتم روی حومه شرق تهران. لواسان هم به سبب نزدیکی به تهران واقعا آلوده بود و البته آنقدر گران که این گزینه را هم حذف کردم. رسیدم به پردیس و رودهن و دماوند که هم آلودگی کمتری دارند هم محیط شهری مناسب همراه با امکانات. سرانجام رودهن و یک کوچه تهرانی نشین و خیلی شبیه به منطقه یک تهران یافتم و ساختمانی که از ساختمان محل سکونتم در تهران شیک تر بود. بدون فوت وقت برای خرید وارد مذاکره شدم و متری 30 میلیون تومن به توافق رسیدیم و الان دو سال است که در آن سکونت دارم و خدا را شکر اوضاع سلامتی بهبود بزرگی پیدا کرد
در این دو سال که من اینجا هستم کمی اطلاعاتم از حومه شرقی تهران بالا رفت و فهمیدم واقعا گزینه مناسبی برای فرار از تهران است. حوالی فقط 35 کیلومتر با تهران فاصله دارد و همه امکانات تهران در دسترس. فقط یک مشکل میبینم که هزینه های سکونت اینجا هم به شدت در همین دو سال بالا رفته. قیمت هر متر همین منزل نزدیک به متری 70 میلیون تومن شده و پدیده عجیبی که دارم مشاهده میکنم هزینه رهن و اجاره بالای این منطقه است. در این چند هفته اخیر بارها به آپارتمانهایی برخورد کرده ام که فقط 150 متر هستند ولی رهن 1 میلیارد تومن و اجاره 20 میلیون تومنی دارند. یادمه دو سال پیش این قیمت رهن و اجاره منطقه نیاوران و فرمانیه تهران بود و حالا فقط بعد از دو سال در حومه شرقی تهران شاهد چنین ارقامی هستم.
آلودگی، شلوغی و از همه مهمتر هزینه های بالای زندگی باعث میشود ساکنین تهران مجبور باشند حتما در سالهای آینده این شهر غیرقابل تحمل را ترک کنند ولی پرسشی که پیش میآید اینست که دقیقا کجا میتواند مقصد زندگی با کیفیت برای آنها باشد؟ تنها گزینه حومه شرقی تهران است که آنهم در حال خارج شدن از دسترس مردم است. این روزها از خودم میپرسم آیا مردم میتوانند 35 کیلومتر از تهران دور شوند ولی باز 1 میلیارد تومن رهن کامل و 20 میلیون تومن اجاره ماهانه دهند؟! شاید هزینه عجیب و بالای مسکن باعث شود سبک زندگی ها بسیار متفاوت گردد، کیفیت فدای بقاء شود، ریز مسکنی در حد 35متر رایج شود، سکونت های اشتراکی مد شوند یا ....خلاصه آنچه میبینم اصلا زیبا نیست در بازار مسکن تهران و حومه
برچسب:
نویسنده: میلاد سلطانی