سال 1396 به پایان رسید با همه خوشیها و البته وزن سنگینتر غمها..... میهن عزیزمان ایران توانسته از یک کشور متوسط به یک ابرقدرت منطقه ایی تبدیل شود و این واقعا برای هر ایرانی غرور آفرین است منتهی از دید من ( شاید در اشتباه باشم ) این توسعه و افزایش قدرت خیلی نامتوازن است و امیدوارم از سال 97 بزرگان به توسعه موزون بیشتر توجه کنند. کشوری میتواند بزرگ و سرافراز بماند که به همه جنبه های مهم و عوامل گوناگون قدرت توجه کند. بطور مثال اقتصاد و شکوفایی واقعی آن برای رفاه و قدرت بسیار مهم است.
ایران در دهه 1350 تا 1360 دارای اقتصادی دو برابر ترکیه بود ولی اکنون دارای اقتصادی نصف ترکیه است و پیشبینی میشود در 5 سال آینده اقتصاد ایران به یک چهارم اقتصاد ترکیه برسد.
بانکها و صندوقهای بازنشستگی از جمله سازمان تامین اجتماعی در حال ورشکستگی هستند و با ادامه این روند در 5 سال آینده وضعیت به فاجعه خواهد رسید.
خشکسالی و محیط زیست در 5 سال آینده چالشی بزرگ خواهد بود و چه بسا هزینه های بزرگی بر کشور تحمیل کند در حالیکه خزانه خالی خواهد بود.
از لحاظ فرهنگی هنوز تکلیفمان با پدیده موسیقی و برجستگان این حوزه مشخص نیست، با پدیده هایی مانند ویدئو، ماهواره، اینترنت و جدیدا تلگرام و شبکه های اجتماعی نمی دانیم باید چکار کرد.
سیاستهای خصمانه همسایگان نسبت به ما در حال افزایش است و البته آنها هم چنین درباره ایران میگویند ولی نتیجه اینست که هزینه های دفاعی ما هر سال در حال افزایش است.
دلار به ریال را با افزایش سود بانکی کنترل میکنیم ولی نتیجه بخش نیست و این پرداخت سود بانکی تقریبا معادل خیلی از منابع درآمدی کشور مثل درآمد نفت و مالیات شده.
اینها همگی بخشی از مشکلات هستند در حالیکه متاسفانه چیزی که فعلا مردم می بینند فقط و فقط رقابت ناسالم و درگیریهای جناح های سیاسی است و اساسا در کشور اجماع بر سر منافع و امنیت ملی وجود ندارد.
امیدوارم برای سربلندی ایران در سال 1397 توسعه موزون سرلوحه همه قرار بگیرد
سال نو بر همگی مبارک
برچسب:
نویسنده: میلاد سلطانی